Slecht slapen wordt vaak gezien als een gevolg van stress, piekeren of een depressie. Maar wist je dat de relatie ook omgekeerd kan zijn? Slapeloosheid is niet enkel een mogelijk symptoom van een depressie, langdurige slapeloosheid kan het risico op het ontwikkelen van een depressie ook verhogen. Een tekort aan herstellende slaap kan immers een impact hebben op je stemming, je concentratie, je energieniveau en je vermogen om met stress om te gaan. Dat betekent natuurlijk niet dat iedereen met slaapproblemen een depressie zal ontwikkelen. Gelukkig maar… Het betekent wel dat aanhoudende slapeloosheid ernstig genomen moet worden. De relatie tussen slaap en depressie werkt immers in twee richtingen:
- Een depressie kan ervoor zorgen dat je moeilijk inslaapt, vaak wakker wordt of te vroeg ontwaakt.
- Langdurige slapeloosheid kan op haar beurt bijdragen aan het ontstaan of verergeren van depressieve klachten.
- Beide problemen kunnen daarnaast ook elkaar in stand houden, waardoor je in een vicieuze cirkel terechtkomt.
Juist daarom is het belangrijk om verder te kijken dan alleen de depressieve klachten en verdient slapeloosheid een eigen behandeling. Een wetenschappelijk onderbouwde behandeling hiervoor is CGT-I, of voluit: cognitieve gedragstherapie voor insomnie. Deze behandeling richt zich specifiek op de factoren die slapeloosheid in stand houden, zoals:
- piekeren en spanning rond het slapen;
- aangeleerde slaapgewoonten die de nachtrust verstoren;
- de associatie tussen het bed, wakker liggen en frustratie;
- een verstoord slaapritme en onregelmatige slaapgewoonten.
Het doel is niet alleen om beter te slapen, maar ook om de negatieve spiraal van slapeloosheid doorbreken. Werken aan je slaap is niet zomaar een extraatje. Het kan een belangrijk onderdeel zijn van je herstel.

Afbeelding: Wokandapix